The Grain
that Salted the Sea
The Grain that Salted the Sea highlights the invisible labor that sustains society. By presenting cotton bales shipped from Benin to Amsterdam and documenting their journey to the Stedelijk, this installation uncovers the processes which remain unseen. By linking this to the efforts of Amsterdam’s transport and construction workers, it draws attention to essential but often overlooked labor.
EN
Thierry Oussou (1988) describes his work as “social archaeology.” He examines societal structures in relation to colonial history. Key topics include labor, visibility, and economic inequality. In his recent work, he focuses on professions that often remain invisible, such as drivers, construction workers, and cotton pickers. In order to emphasize their importance to society, he investigates the conditions under which they work.
For his work for the Prix de Rome, Oussou seeks to close the triangular trade between Europe, Africa, and the Americas. This triangle originated with the slave trade in the 16th century. Europeans shipped enslaved people from Benin to the Americas for the production and cultivation of raw materials such as cotton. Cotton is now one of the most important components of Benin’s national economy; it accounts for 13% of the GDP, and roughly 30% of the workforce works in the cotton industry. By shipping cotton from Benin to Europe, Oussou aims to solidify the trade route between Africa and Europe, a missing link until now.
NL
Thierry Oussou (1988) omschrijft zijn werk als ‘sociale archeologie’. Hij onderzoekt sociale structuren in relatie tot koloniale geschiedenissen. Onderwerpen zoals arbeid, zichtbaarheid en economische ongelijkheid staan centraal. In zijn recente werk richt hij zich op beroepsgroepen die vaak onzichtbaar blijven , zoals chauffeurs, bouwvakkers en katoenarbeiders. Hij onderzoekt de omstandigheden waaronder deze mensen werken, met als doel hun belangrijke invloed op de samenleving te benadrukken.
Voor zijn werk voor de Prix de Rome wil Oussou de driehoekshandel tussen Europa, Afrika en Amerika sluiten die in de zestiende eeuw ontstond. Europeanen verscheepten tot slaaf gemaakten vanuit Benin naar Amerika voor productie en verbouwing van grondstoffen zoals katoen. Inmiddels is katoen één van de belangrijkste onderdelen van de nationale economie van Benin, het is goed voor zo’n 13% van het BBP en 30% van de beroepsbevolking werkt in deze katoenindustrie. Door de katoen vanuit Benin naar Europa te verschepen wil Oussou de handelslijn tussen Afrika en Europa sluiten, een missing link tot nu toe.
(EN)
Making the Invisible Visible
In the humanities and social sciences, archaeology has traditionally focused on the study of material evidence—monuments, objects, and artifacts—as opposed to written records. These traces, fixed in time, allow us to reconstruct static situations, much like stratified deposits shaped by sedimentation and erosion.
Moving from this stillness toward an understanding of social dynamics was the ambition of processual archaeology, which sought to connect material remains with the human processes that produced them. It is within this lineage that Oussou situates his practice, which he describes as social archaeology. His work explores the visible and invisible layers of reality to reveal their social and economic structure.
The Grain that Salted the Sea
In his project The Grain that Salted the Sea, created for the Prix de Rome 2025, Oussou turns his attention to cotton workers in Benin, a sector that sustains nearly half of the country’s population. The project also involves workers in the Netherlands—drivers, builders, and cleaners—through a collaboration with GVB Amsterdam, the city’s public transport company that operates trams, buses, metros, and ferries.
Although essential to the national economy, these workers remain largely invisible within the social sphere. Oussou chooses to give them form and presence.
Cotton becomes the thread that weaves together a broader story—one of economic development, exchange, and the value of human labor. With The Grain that Salted the Sea, Oussou opens a diplomatic dialogue between Africa and Europe, reflecting on and challenging the global routes of exchange that have long connected the two continents through the movement of raw materials, work, and capital.
Working with twenty tons of Kaba S 1 1/8 cotton fiber transported to the Netherlands, Oussou revisits the legacies of the transatlantic trade—not to reenact them, but to show how these histories continue to shape contemporary economies and systems of visibility. By exposing these continuities, he highlights the persistence—albeit in new forms—of systems of exploitation and circulation.
His work delves into these historical layers to understand how they still shape our economic realities and collective imaginaries.
Archiving as Creation and Transmission
Oussou’s work acts as a living archive. Often working in situ within his native environment, he turns the artistic process into a form of investigation. Each work becomes both a trace and a fragment of social memory. Yet this archive is not static; it reactivates erased experiences, forgotten gestures, and unseen economic relationships.
His approach also invites reflection on the very status of the artwork. As anthropologist Bruce Lincoln observed, Western thought has long separated art—considered disinterested and non-utilitarian—from the commodity, associated with use and economic exchange. Yet, as Sidney Littlefield Kasfir has shown, this distinction does not hold within African contexts, where the artistic object has always carried a dual nature: at once economic good and symbolic vessel.
In Oussou’s practice, this duality is central. He transforms materials drawn from labor — textiles, fibers, tools — into sculptural forms. By blurring the boundaries between art and utility, artwork and commodity, he reexamines established circuits of value and recognition. His works are not detached from the world; they remain traces of human and economic processes that continue to circulate and resonate.
Art as Communion
For Oussou, art is not a solitary act but a collective process. His practice aligns with the concept of the workshop, understood as an economic and social space for learning, exchange, and production that connects hand, mind, and community. This collective dimension runs throughout his work. The artist does not stand apart from the world of labor he represents; he is part of it. By collaborating with cotton workers, drivers, builders, and cleaners, he enacts a form of shared creation attentive to gestures, voices, and places. Art thus becomes a space of communion, a way of reweaving what colonial history and market logics have divided. This gesture of recognition transforms the artwork into more than an aesthetic object: it becomes a social and symbolic act.
Conclusion
By embracing the notion of social archaeology, Thierry Oussou turns the excavation of the past into a method for analyzing the present. His works explore the strata of the visible and the hidden, of memory and labor, to reveal the continuities between history, economy, and creation. They remind us that every object is both thing and sign, product and memory, commodity and archive.
By connecting the gestures of labor to the material of art, Oussou creates a form of social communion in which aesthetics becomes a way of knowing, transmitting, and repairing.
(NL)
Het Onzichtbare Zichtbaar Maken
In de geestes- en sociale wetenschappen heeft archeologie zich traditioneel gericht op de studie van materieel bewijs—monumenten, objecten en artefacten—in tegenstelling tot geschreven bronnen. Deze sporen, vastgelegd in de tijd, stellen ons in staat statische situaties te reconstrueren, vergelijkbaar met gelaagde afzettingen gevormd door sedimentatie en erosie.
De stap van deze stilstand naar een begrip van sociale dynamiek was de ambitie van de procesmatige archeologie, die trachtte materiële resten te verbinden met de menselijke processen die ze hebben voortgebracht. Binnen deze traditie situeert Oussou zijn praktijk, die hij omschrijft als sociale archeologie. Zijn werk onderzoekt de zichtbare en onzichtbare lagen van de werkelijkheid om hun sociale en economische structuur te onthullen.
The Grain that Salted the Sea
In zijn project The Grain that Salted the Sea, gemaakt voor de Prix de Rome 2025, richt Oussou zijn aandacht op katoenarbeiders in Benin, een sector die bijna de helft van de bevolking van het land ondersteunt. Bij het project zijn ook Nederlandse werknemers betrokken – chauffeurs, bouwvakkers en schoonmakers – via een samenwerking met GVB Amsterdam, het openbaarvervoerbedrijf van de stad, dat de trams, bussen, metro’s en veerponten in de stad beheert.
Hoewel deze arbeiders essentieel zijn voor de nationale economie, blijven ze grotendeels onzichtbaar in de sociale sfeer. Oussou kiest ervoor om ze vorm en aanwezigheid te geven.
Katoen vormt de rode draad in een breder verhaal – een verhaal over economische ontwikkeling, uitwisseling en de waarde van menselijke arbeid. Met The Grain that Salted the Sea opent Oussou een diplomatieke dialoog tussen Afrika en Europa, waarbij hij reflecteert op en de wereldwijde handelsroute ter discussie stelt die de twee continenten al lang met elkaar verbinden via de beweging van grondstoffen, werk en kapitaal.
Door twintig ton Kaba S 1 1/8 katoenvezels naar Nederland te laten vervoeren, herbekijkt Oussou de erfenissen van de trans-Atlantische handel – niet om die opnieuw te beleven, maar om te tonen hoe deze geschiedenis onze hedendaagse economieën en systemen van zichtbaarheid blijft vormen. Door deze continuïteiten zichtbaar te maken, benadrukt hij het voortbestaan, zij het in nieuwe vormen, van systemen van exploitatie en circulatie. Zijn werk verdiept zich in deze historische lagen om te begrijpen hoe ze nog steeds onze economische realiteit en collectieve verbeelding beïnvloeden.
Archivering Als Creatie en Overdracht
Oussou’s werk fungeert als een levend archief. Vaak werkend in situ binnen zijn geboortestreek, verandert hij het artistieke proces in een vorm van onderzoek. Elk werk wordt zowel een spoor als een fragment van sociaal geheugen. Toch is dit archief niet statisch; het heractiveert uitgewiste ervaringen, vergeten gebaren en onzichtbare economische relaties.
Zijn benadering nodigt ook uit tot reflectie over de status van het kunstwerk zelf. Zoals antropoloog Bruce Lincoln opmerkte, heeft het westerse denken kunst – beschouwd als belangeloos en niet-utilitair – gescheiden van de handelswaar, geassocieerd met gebruik en economische uitwisseling. Toch, zoals Sidney Littlefield Kasfir heeft aangetoond, geldt dit onderscheid niet binnen Afrikaanse contexten, waar het artistieke object altijd een dubbele aard heeft gehad: tegelijk economisch goed en symbolisch vat.
In Oussou’s praktijk staat deze dualiteit centraal. Hij transformeert materialen die voortkomen uit arbeid – textiel, vezels, gereedschap – tot sculpturale vormen. Door de grenzen tussen kunst en nut, kunstwerk en handelswaar te vervagen, herbekijkt hij de gevestigde circuits van waarde en erkenning. Zijn werken staan niet los van de wereld; ze blijven sporen van menselijke en economische processen die blijven circuleren en resoneren.
Kunst als Gemeenschap
Voor Oussou is kunst geen solitaire handeling, maar een collectief proces. Zijn praktijk sluit aan bij het concept van de werkplaats, opgevat als een economische en sociale ruimte voor leren, uitwisseling en productie die hand, geest en gemeenschap verbindt. Deze collectieve dimensie loopt als een rode draad door zijn werk. De kunstenaar staat niet los van de wereld van arbeid die hij vertegenwoordigt; hij maakt er deel van uit.
Door samen te werken met katoenarbeiders, chauffeurs, bouwvakkers en schoonmakers, creëert hij een vorm van gedeelde creatie die aandacht heeft voor gebaren, stemmen en plaatsen. Kunst wordt dan een ruimte van verbondenheid, een manier om te verbinden wat de koloniale geschiedenis en de marktkrachten van elkaar hebben gescheiden. Dit gebaar van erkenning maakt het kunstwerk tot meer dan een esthetisch object: het wordt een sociale en symbolische daad.
Conclusie
Door het concept sociale archeologie te omarmen, verandert Thierry Oussou de opgraving van het verleden in een methode om het heden te analyseren. Zijn werk verkent de lagen van het zichtbare en het verborgen, van herinnering en arbeid, om de continuïteiten tussen geschiedenis, economie en creatie bloot te leggen. Het herinnert ons eraan dat elk object zowel ding als teken, product en herinnering, handelswaar en archief is.
Door de gebaren van arbeid te verbinden met de materialiteit van kunst, creëert Oussou een vorm van sociale verbondenheid waarin esthetiek een middel wordt tot kennis, overdracht en genezing.
(EN)
Making the Invisible Visible
In the humanities and social sciences, archaeology has traditionally focused on the study of material evidence—monuments, objects, and artifacts—as opposed to written records. These traces, fixed in time, allow us to reconstruct static situations, much like stratified deposits shaped by sedimentation and erosion.
Moving from this stillness toward an understanding of social dynamics was the ambition of processual archaeology, which sought to connect material remains with the human processes that produced them. It is within this lineage that Oussou situates his practice, which he describes as social archaeology. His work explores the visible and invisible layers of reality to reveal their social and economic structure.
The Grain that Salted the Sea
In his project The Grain that Salted the Sea, created for the Prix de Rome 2025, Oussou turns his attention to cotton workers in Benin, a sector that sustains nearly half of the country’s population. The project also involves workers in the Netherlands—drivers, builders, and cleaners—through a collaboration with GVB Amsterdam, the city’s public transport company that operates trams, buses, metros, and ferries.
Although essential to the national economy, these workers remain largely invisible within the social sphere. Oussou chooses to give them form and presence.
Cotton becomes the thread that weaves together a broader story—one of economic development, exchange, and the value of human labor. With The Grain that Salted the Sea, Oussou opens a diplomatic dialogue between Africa and Europe, reflecting on and challenging the global routes of exchange that have long connected the two continents through the movement of raw materials, work, and capital.
Working with twenty tons of Kaba S 1 1/8 cotton fiber transported to the Netherlands, Oussou revisits the legacies of the transatlantic trade—not to reenact them, but to show how these histories continue to shape contemporary economies and systems of visibility. By exposing these continuities, he highlights the persistence—albeit in new forms—of systems of exploitation and circulation.
His work delves into these historical layers to understand how they still shape our economic realities and collective imaginaries.
Archiving as Creation and Transmission
Oussou’s work acts as a living archive. Often working in situ within his native environment, he turns the artistic process into a form of investigation. Each work becomes both a trace and a fragment of social memory. Yet this archive is not static; it reactivates erased experiences, forgotten gestures, and unseen economic relationships.
His approach also invites reflection on the very status of the artwork. As anthropologist Bruce Lincoln observed, Western thought has long separated art—considered disinterested and non-utilitarian—from the commodity, associated with use and economic exchange. Yet, as Sidney Littlefield Kasfir has shown, this distinction does not hold within African contexts, where the artistic object has always carried a dual nature: at once economic good and symbolic vessel.
In Oussou’s practice, this duality is central. He transforms materials drawn from labor — textiles, fibers, tools — into sculptural forms. By blurring the boundaries between art and utility, artwork and commodity, he reexamines established circuits of value and recognition. His works are not detached from the world; they remain traces of human and economic processes that continue to circulate and resonate.
Art as Communion
For Oussou, art is not a solitary act but a collective process. His practice aligns with the concept of the workshop, understood as an economic and social space for learning, exchange, and production that connects hand, mind, and community. This collective dimension runs throughout his work. The artist does not stand apart from the world of labor he represents; he is part of it. By collaborating with cotton workers, drivers, builders, and cleaners, he enacts a form of shared creation attentive to gestures, voices, and places. Art thus becomes a space of communion, a way of reweaving what colonial history and market logics have divided. This gesture of recognition transforms the artwork into more than an aesthetic object: it becomes a social and symbolic act.
Conclusion
By embracing the notion of social archaeology, Thierry Oussou turns the excavation of the past into a method for analyzing the present. His works explore the strata of the visible and the hidden, of memory and labor, to reveal the continuities between history, economy, and creation. They remind us that every object is both thing and sign, product and memory, commodity and archive.
By connecting the gestures of labor to the material of art, Oussou creates a form of social communion in which aesthetics becomes a way of knowing, transmitting, and repairing.
(NL)
Het Onzichtbare Zichtbaar Maken
In de geestes- en sociale wetenschappen heeft archeologie zich traditioneel gericht op de studie van materieel bewijs—monumenten, objecten en artefacten—in tegenstelling tot geschreven bronnen. Deze sporen, vastgelegd in de tijd, stellen ons in staat statische situaties te reconstrueren, vergelijkbaar met gelaagde afzettingen gevormd door sedimentatie en erosie.
De stap van deze stilstand naar een begrip van sociale dynamiek was de ambitie van de procesmatige archeologie, die trachtte materiële resten te verbinden met de menselijke processen die ze hebben voortgebracht. Binnen deze traditie situeert Oussou zijn praktijk, die hij omschrijft als sociale archeologie. Zijn werk onderzoekt de zichtbare en onzichtbare lagen van de werkelijkheid om hun sociale en economische structuur te onthullen.
The Grain that Salted the Sea
In zijn project The Grain that Salted the Sea, gemaakt voor de Prix de Rome 2025, richt Oussou zijn aandacht op katoenarbeiders in Benin, een sector die bijna de helft van de bevolking van het land ondersteunt. Bij het project zijn ook Nederlandse werknemers betrokken – chauffeurs, bouwvakkers en schoonmakers – via een samenwerking met GVB Amsterdam, het openbaarvervoerbedrijf van de stad, dat de trams, bussen, metro’s en veerponten in de stad beheert.
Hoewel deze arbeiders essentieel zijn voor de nationale economie, blijven ze grotendeels onzichtbaar in de sociale sfeer. Oussou kiest ervoor om ze vorm en aanwezigheid te geven.
Katoen vormt de rode draad in een breder verhaal – een verhaal over economische ontwikkeling, uitwisseling en de waarde van menselijke arbeid. Met The Grain that Salted the Sea opent Oussou een diplomatieke dialoog tussen Afrika en Europa, waarbij hij reflecteert op en de wereldwijde handelsroute ter discussie stelt die de twee continenten al lang met elkaar verbinden via de beweging van grondstoffen, werk en kapitaal.
Door twintig ton Kaba S 1 1/8 katoenvezels naar Nederland te laten vervoeren, herbekijkt Oussou de erfenissen van de trans-Atlantische handel – niet om die opnieuw te beleven, maar om te tonen hoe deze geschiedenis onze hedendaagse economieën en systemen van zichtbaarheid blijft vormen. Door deze continuïteiten zichtbaar te maken, benadrukt hij het voortbestaan, zij het in nieuwe vormen, van systemen van exploitatie en circulatie. Zijn werk verdiept zich in deze historische lagen om te begrijpen hoe ze nog steeds onze economische realiteit en collectieve verbeelding beïnvloeden.
Archivering Als Creatie en Overdracht
Oussou’s werk fungeert als een levend archief. Vaak werkend in situ binnen zijn geboortestreek, verandert hij het artistieke proces in een vorm van onderzoek. Elk werk wordt zowel een spoor als een fragment van sociaal geheugen. Toch is dit archief niet statisch; het heractiveert uitgewiste ervaringen, vergeten gebaren en onzichtbare economische relaties.
Zijn benadering nodigt ook uit tot reflectie over de status van het kunstwerk zelf. Zoals antropoloog Bruce Lincoln opmerkte, heeft het westerse denken kunst – beschouwd als belangeloos en niet-utilitair – gescheiden van de handelswaar, geassocieerd met gebruik en economische uitwisseling. Toch, zoals Sidney Littlefield Kasfir heeft aangetoond, geldt dit onderscheid niet binnen Afrikaanse contexten, waar het artistieke object altijd een dubbele aard heeft gehad: tegelijk economisch goed en symbolisch vat.
In Oussou’s praktijk staat deze dualiteit centraal. Hij transformeert materialen die voortkomen uit arbeid – textiel, vezels, gereedschap – tot sculpturale vormen. Door de grenzen tussen kunst en nut, kunstwerk en handelswaar te vervagen, herbekijkt hij de gevestigde circuits van waarde en erkenning. Zijn werken staan niet los van de wereld; ze blijven sporen van menselijke en economische processen die blijven circuleren en resoneren.
Kunst als Gemeenschap
Voor Oussou is kunst geen solitaire handeling, maar een collectief proces. Zijn praktijk sluit aan bij het concept van de werkplaats, opgevat als een economische en sociale ruimte voor leren, uitwisseling en productie die hand, geest en gemeenschap verbindt. Deze collectieve dimensie loopt als een rode draad door zijn werk. De kunstenaar staat niet los van de wereld van arbeid die hij vertegenwoordigt; hij maakt er deel van uit.
Door samen te werken met katoenarbeiders, chauffeurs, bouwvakkers en schoonmakers, creëert hij een vorm van gedeelde creatie die aandacht heeft voor gebaren, stemmen en plaatsen. Kunst wordt dan een ruimte van verbondenheid, een manier om te verbinden wat de koloniale geschiedenis en de marktkrachten van elkaar hebben gescheiden. Dit gebaar van erkenning maakt het kunstwerk tot meer dan een esthetisch object: het wordt een sociale en symbolische daad.
Conclusie
Door het concept sociale archeologie te omarmen, verandert Thierry Oussou de opgraving van het verleden in een methode om het heden te analyseren. Zijn werk verkent de lagen van het zichtbare en het verborgen, van herinnering en arbeid, om de continuïteiten tussen geschiedenis, economie en creatie bloot te leggen. Het herinnert ons eraan dat elk object zowel ding als teken, product en herinnering, handelswaar en archief is.
Door de gebaren van arbeid te verbinden met de materialiteit van kunst, creëert Oussou een vorm van sociale verbondenheid waarin esthetiek een middel wordt tot kennis, overdracht en genezing.
SHIPPING VIDEO
SHIPPING VIDEO
CONFIRMATION
Lithography
The journey of the cotton from Benin to Amsterdam was long, intricate, and marked by layers of bureaucracy. The accompanying documents reveal the many administrative steps required to acquire and transport the material, highlighting how much unseen labor supported its movement.
Included are the purchase invoices, shipping records, customs and arrival papers, and documentation detailing the treatment and handling of the cotton.
Each piece of paperwork captures a stage in a much larger logistical chain, showing how many workers and processes were involved behind the scenes, making visible the complexity that underlies global circulation and the often-overlooked effort required to move a single material across borders.
DOCUMENTS
